driewieler
Misschien toch, maar dan slechts in bescheiden omvang. Ze hebben net als andere fietsmodellen hun eigen voor- en nadelen, die ze voor de een aantrekkelijker maken dan voor de ander. Al sinds het midden van de jaren ‘70 experimenteren verschillende mensen in Amerika en elders met stroomlijnfietsen, - drie- en vierwielers die door een, twee of zelfs meer fietsers aangedreven worden. De driewieler en overdekte fietsen zijn er allemaal vroeger ook al eens geweest, maar de gewone fiets is zo gebleven als wij hem vandaag kennen omdat die de praktische en technische voordelen heeft die hem zo populair gemaakt hebben. Is er dan werkelijk geen realistische kans dat die oude vertrouwde fiets eindelijk eens door iets vlotters vervangen wordt. De autofanaat zal ook niet te verleiden zijn benzineslokker te laten staan. Het resultaat was volgens officiële aankondigingen zeer positief: de twee ervaren wielrenners in hun HPV knapten het zaakje met een snelheid van omstreeks 45 km/u op. Natuurlijk doen nu ook al ettelijke mensen dat op heel gewone fietsen, maar dit experiment moest tonen hoe de mensen die daarvoor te lui zijn dat ook zouden kunnen. Dat deze droomvoorstelling niet realistisch is ligt aan een aantal verschillende dingen. Gestroomlijnde fietsen rijden om de een of andere onverklaarbare reden op aparte fiets en fietspaden en de politie controleert het hele gebeuren vanuit de lucht met door pedaalkracht aangedreven vliegmachientjes. 100 km/u werden bereikt, maar dan slechts over een afstand van 200 m, waarover wielrenners ook op snelheden boven de 70 km komen. In 1981 besloot de toen nogal groen denkende autoriteit die in Californië voor het private en openbare transportwezen verantwoordelijk is, de HPV’s op hun deugdelijkheid te testen. Toen ze aan kwamen moesten ze wel even onder de douche en een gewoon pakje aantrekken. Stabiel wordt zo’n ding eerst als er een derde wiel aan te pas komt, en daarbij wordt het gedrag op een slecht wegdek al heel moeilijk.